พื้นที่ของข้าพเจ้า

บางทีเราก็เศร้าแดกเอาได้ง่ายๆ

 

ขณะนี้เกือบๆสามทุ่ม มาสิงสถิตอยู่ออฟฟิศอีเปิ้ลเป็นเวลาร่วมอาทิตย์แล้ว ขณะนี้ก็รอกลับบ้านพร้อมมัน

น่ากลัวที่สุดเวลารออะไรอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำงาน ไม่มีไรเล่น ทำไงล่ะ มือมันก็พาลคลิกไปลิ้งค์เก่าๆที่คุ้นเคย

คนที่เคยคุ้น

....

ที่จริงไม่อยากทำใครตกหล่นระหว่างทาง เพราะเรามันคนลืมยาก ยังจำพวกเขาเหล่านั้นได้เสมอ ไอ้ครั้นจำเขาฝ่ายเดียว มันก็เศร้านะมึง...

บางคนก็รู้สาเหตุของการตกหล่น และดีใจที่ไม่ต้องรู้จักกันต่อไป โลกของเรา กับโลกของเขาแม่งคนละกาแล็กซี่เห็นๆ อยู่ด้วยกันไปได้ไงวะตอนนั้น ...น่าขนลุกมาก

บางคนก็ยังคลุมเครือในสาเหตุของการห่างเหินไป และ - ให้ตายเหอะ - ยังคงคิดถึงเสมอ เพราะโลกของเรามันแทบจะเป้นใบเดียวกันแล้ว ไม่ว่าจะเห็นอะไร ฟังอะไร ไปไหน เขาก็ยังอยู่ในทุกๆที่ เป็นคนดีที่ต่อให้ชาติหน้ากูเกิดเป็นแมวก็ยังจำเค้าได้ (เว่อร์มากอีรัตน์)

บางคนในปัจจุบัน แม่งยิ่งคลุมเครือหนัก

เฮือก..!

 

ตอนนี้ แม้ภายนอกเราจะฮาเฮ บ้าบอไปกับการเล่นเรสเทอรองค์ในเฟซบุ๊ก รักหมา บ้าแมวในสายตาของแม่ กินเหล้าสม่ำเสมอกับไอ้พวกขี้เมานั่น

กูยังเปราะบางชิบหายเหมือนทุกที

 

แต่ไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว

 

นี่คือการอัพสเปซฆ่าเวลา ล่อซะอารมณ์หม่น ตัวจริงยังกวนส้นตีนเหมือนเดิมนะ คอนเฟิร์ม

 

เมื่อวานนี้บังเอิญมีโอกาสได้ดูแลพ่อกับแม่ของเพื่อนคนหนึ่ง ที่เข้ากรุงเทพฯมาซื้อของ

ค่อนข้างอึ้งอยู่เหมือนกันที่จู่ๆต้องปฏิบัติภารกิจดูแลกะทันหันแบบนี้ โทรมาบอกตอน 10 โมง เราต้องรีบแจ้นไปรับพ่อกับแม่ตอน 11 โมงที่อนุสาวรีย์

ได้เจอพ่อกับแม่คู่นี้แล้ว...รู้สึกดีจัง น่ารัก

แม่มีความจำเป็นต้องมาซื้อของ นัดกับลูกชายไว้แล้วแต่ลูกดันยังไม่กลับจากต่างจังหวัด แม่เลยไปลากตัวพ่อมาเป็นเพื่อน พ่อเลยแต่งชุดทหารโก้ไปเลย

เราชอบคนต่างจังหวัดก็ตรงนี้ เจอกันครั้งแรกก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนญาติ ไม่มีความเกร็งใดๆ เกิดขึ้น พ่อกับแม่สลับกันถามว่าอีหนู บ้านอยู่ไหนล่ะ ทำงานอะไรล่ะ ว่างเหรอ ทำงานสนุกไหม ฯลฯ

เห็นคนสองคนที่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า เดินด้วยกัน เป็นเพื่อนกัน รู้สึกดีเกินจะบรรยาย

ที่สำคัญ ลูกชายเขาที่เราได้เห็นและรู้จัก เมื่อได้เจอพ่อกับแม่ทำให้รู้สึกว่าพ่อหนุ่มเพลย์บอยคนนั้นเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ยังเป็นไอ้หมาของพ่อกับแม่อยู่เลย

เสือกลายเป็นแมวก็ตอนนี้ 555

 

กลับบ้านมาเปิดไบโอสโคบอ่าน (อภินันทนาการฟรีจากเอ แต๊งกิ้วๆ)

คอลัมน์ เล่มนี้ที่อยากดู ไปสัมภาษณ์โดนัท พูดถึงหนังสือเรื่องลอนดอนกับความลับในรอยจูบ

โดนัทว่า

‘เราว่ามันประหลาดที่คนสมัยนี้ส่วนใหญ่เลือกที่จะคุยกันผ่านเทคโนโลยีเป็นหลัก ทั้งที่แต่ก่อนคนรักกันต้องบรรจงเขียนจดหมาย พายเรือไปหากัน แต่เดี๋ยวนี้ 2 วิฯ ก็บอกได้ไม่ต้องรอ มันเลยทำให้ความรักแบบ ‘คลาสสิก’ หรือยั่งยืนแบบรุ่นพ่อรุ่นแม่เราลดน้อยลง’

‘ความรักสมัยนี้มันเกิดขึ้นง่ายแล้วก็จบลงง่ายๆ โดยที่หลายๆคนไม่เสียดาย และเลือกที่จะไม่อดทนอะไรกันมาก แต่สังเกตว่าคนรุ่นพ่อแม่เราที่ดูไม่ค่อยรักกัน เขากลับใช้ชีวิตด้วยกันโดยไม่มีวี่แววว่าจะแยกทาง ขณะที่รุ่นนี้แสดงออกให้เห็นว่ารักกันแทบตาย ชอบพอกันแบบสุดๆ แต่ 2 เดือน หรือ 2 ปีก็เลิก เราน่าจะลองตั้งคำถามต่อกันว่า เพราะอะไรความสัมพันธ์ในโลกยุคใหม่ถึงมีอายุสั้น’

 

โดน!!!!

ถามตัวเอง วันนี้คุณอดทนพอแล้วหรือยัง

ในอดีตนั้น – ไม่น่าเชื่อ – เพียงสองปี สำหรับขี้เมาสุรุ่ยสุร่ายอย่างเรา สามารถเก็บเงินได้เกือบสี่หมื่นบาท

อดีตช่วงเวลาเดียวกันนั้น เราจ่ายค่าโทรศัพท์แต่ละเดือน 2 พัน 3 พัน บางเดือนเกือบ 5 พันบาท

จนได้รับตำแหน่งเป็นเซเรเนด ระดับแพลทตินั่ม – ขั้นสุดของลูกค้าเอไอเอส

 

เมื่อวันก่อน ขวัญดาว – ผู้ช่วยส่วนตัว – โทรมาบอกว่าเราหมดเขตการเป็นเซเรเนด ณ บัดนาว แม้จะจ่ายค่าโทรศัพท์ตรงเวลา ทว่ายอดการโทรลดฮวบน่าใจหาย เพียงเดือนละพันเป็นอย่างมาก

ทุกวันนี้จึงกลายเป็นคนธรรมดา ไม่วีไอพีอีกต่อไป

ส่วนเงินเก็บนั้น ถูกทำลายกลายเป็นค่าใช้จ่ายในทริปสิงคโปร์เมื่อตอนปีใหม่ไปแล้ว 1 ใน 4

ที่เหลือยังเท่าเดิม ไม่งอกเงย

หมดแรงใจในการเก็บเงิน

 

ไม่น่าเชื่อว่าทั้งหมดเกิดจากอิทธิพลของคิงคองคนนั้นคนเดียว

ทั้งหมดนั้นคือ โทรหาเกือบจะทุกวัน

ทั้งหมดนั้นคือ เก็บเงินเพื่อจะไปหา (แต่ไม่ได้ไป)

 

ปัญหาคือ ตอนนี้กูจะเก็บเงินยังไงให้ได้เท่านั้นฟะเนี่ยยยยย

ครั้งสุดท้าย เราทักกันเมื่อไร

ครั้งสุดท้าย เรารักกันเมื่อไร

ครั้งสุดท้าย เราทำร้ายกันแค่ไหน

 

มันเป็นเรื่องของจังหวะชีวิต

มันเป็นเรื่องว่าด้วยเธอไปเจออะไร ฉันไปเจออะไร เธอคิดอะไร ฉันคิดอะไร

ต่างฝ่ายต่างเจอ ต่างคิด ต่างทำ

การสื่อสารมันบกพร่องไปตั้งแต่ตอนไหน

กว่าจะรู้ตัวก็กู่ไม่กลับ

 

ใครมันจะร้องไห้เสียใจกับเรื่องพรรค์นี้ได้บ่อยๆ

เจอมาซ้ำซาก

บางทีก็แค่เสียดายน่ะ เสียใจก็ด้วย

เหมือนที่ทำมาไม่มีค่าอะไรเลย

เราว่าภาวะของการเมานั้นเป็นอะไรที่ตลกดี

ส่วนภาวะหลังการเมาก็เป็นอะไรที่ทรมานดี

 

ตอนเมาเราสามารถทำทุกอย่างได้ จากปกติไม่ค่อยพูดค่อยจา หัวเราะอย่างเดียว พอเมาแล้วก็พล่ามเรื่องตัวเอง เรื่องคนอื่น ความลงความลับสาระแนเอามาโพนทะนาหมด ส่วนไอ้ที่หัวเราะก็ยังหัวเราะเหมือนเดิม เมาแล้วยังงกเหมือนเดิม เจอขวดไวน์เปล่าก็เอาเบียร์เทใส่ เจอเหล้าก็เก็บใส่กระเป๋า ใครหนีกลับก่อนก็ตามไปลากคอกลับมา ใครเค้าให้ยืนเตะขาแบบ 180 องศาแทบจะพาดหัวก็มีแรงทำแม่งหมด

 

พอตื่นมาก็จะพบว่า...เมื่อคืนลืมว่าทำอะไรไปบ้าง ประโยคเหล่านี้ได้ยินบ่อย อาทิเช่น จริงเหรอวะ กูเล่าให้มึงฟังเหรอ... ขวดไวน์อะไร ไหน กูถือเหรอ เฮ้ย จริงเด่ะ... เออๆ ไอ้ตรงยืนเตะขาขึ้นฟ้าจำได้... เฮ้ย เมื่อคืนมึงกลับไปตอนไหนนะ เฮ้ย ทำไมไม่เรียกกูกลับบ้านด้วย...กูเนี่ยนะไปกับพวกมัน...เออ เมื่อคืนพวกมันพากูไปเที่ยวผู้หญิงแถวหัวเฉียวมาด้วย กูไปนั่งขำอย่างเดียวเลย...

 

มากมายจากความเมา

แต่ก็ยังไม่เคยเจ็บตัว หรือทำของหาย บอกแล้วสติตอนเมาอยู่ครบ แต่หลังจากนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

บางคนเมาแล้วขาดสติ อันนี้น่ากลัว เช่น ทำกล้องหาย เมาหลับนอนข้างถนน ตื่นมาคิ้วแตก หรือหัวเข่าเลือดไหลอาบ...ทั้งหมดนี้ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร